هازن و شاور (۱۹۸۷)، ویژگی برجسته بزرگسالان دارای سبک دلبستگی اجتنابی، ترس از صمیمیت و نگرانی از رابطه دوستانه و افراد دارای سبک دلبستگی دوسوگرا را وسواس نسبت به صمیمیت و تلاش برای یکی شدن با دیگری بیان کرده اند.
بر اساس نتایج پژوهش (بشارت و فیروزی، ۱۳۸۵؛ ثلن و همکاران، ۲۰۰۰؛ دویی و ثلن، ۱۹۹۳)، افراد دارای سبک دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا بیشتر از افراد دارای سبک دلبستگی ایمن در رابطه دوستانه و رمانتیک دچار ترس از صمیمیت می شوند.
نتایج پژوهشی دیگر برای بررسی رابطه بین دلبستگی فرد بالغ و درماندگی روانشناختی در یک نمونه بالینی و اجتماعی، مشخص کرد که دلبستگی ایمن به طور مثبت و دلبستگی ناایمن به طور منفی با صمیمیت در رابطه عاشقانه کنونی ارتباط دارد (حیدری و اقبال، ۱۳۸۹). نتایج پژوهش بشارت (۱۳۹۱)، نیز برای بررسی رابطه ترس از صمیمیت و رضایت زناشویی و نقش تعدیلکننده سبکهای دلبستگی، نشان داد که سبک های دلبستگی می توانند رابطه بین ترس از صمیمیت و رضایت زناشویی را تعدیل کند.
۲-۲-۲- سبک های هویت و صمیمیت:
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت دورﻳﺰ و ﺳﻮﺋﻨﺰ[۱۰۵] (۲۰۰۵) ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﺒﻚ ﻫﻮﻳﺖ اﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻟﻲ ﺑﺎﻻ و ﺳﺒﻚ ﻫﻮﻳﺖ سردرگم ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻟﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﮔﺮاﻳﺶ ﺑﻪ ﻏﻠﺒﻪ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ همراه هستند. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑـﺮ اﺳـﺎس ﺗﺤﻘﻴﻘـﺎت ﺑﺮزوﻧـﺴﻜﻲ و ﻛـاک (۲۰۰۰)، ﺳﺒﻚ ﻫﻮﻳﺖ اﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﺑﺎ رواﺑﻂ ﺑﻴﻦ ﻓﺮدی ﭘﺨﺘﻪﺗﺮ و دلپذیر بودن همراه می باشد.
نتایج پژوهش سواینس، دوریز و گوسن (۲۰۰۴) نشان داد که سبک هویت اطلاعاتی به طور مثبت و سبک هویت هنجاری نیز به طور مثبت و به میزان کمتر با راهبردهای مقابلهای مسئله مدار ارتباط دارند. اما سبک هویت سردرگم- اجتنابی قویا با راهبردهای مقابلهای هیجان مدار ارتباط دارد.
بهادریخسروشاهی و باباپورخیرالدین (۱۳۹۱) در پژوهش خود در زمینه بررسی رابطه سبکهای هویتی و کمالگرایی با احساس شادمانی در دانشجویان بیان نمودند که افراد دارای هویت موفق (سبک هویت اطلاعاتی)، موفقیت بیشتری داشته و بازخورد مثبت از اجتماع دریافت می کنند و همین امر باعث می شود که آنها دید مثبتتری به زندگی خود و احساس شادمانی بیشتری داشته باشند، در حالی که افراد دارای سبک هویتی سردرگم- اجتنابی از تمام تجربه هایی که باعث شادمانی آنها می شود اجتناب می کنند و نمیتوانند دید مثبتی داشته باشند.
همچنین پژوهش هایی در زمینه رابطه بین سبک های هویت برزونسکی با سلامت عمومی و مسئولیت پذیری (سعادتی شامیر، ۱۳۸۳) و رابطه بین سبکهای هویت و سلامت روانی (غضنفری، ۱۳۸۲) نشان می دهد که آزمودنیهای دارای سبک هویت اطلاعاتی در بین سبکهای دیگر از سلامت عمومی و مسئولیت پذیری و سلامت روانی بالاتری برخوردار هستند و این رابطه در بین آزمودنیهای دارای سبک سردرگم- اجتنابی عکس می باشد.
پژوهشهای لای[۱۰۶] (۲۰۰۵)، ولیوراس[۱۰۷] (۲۰۰۵) شکری و همکاران (۱۳۸۶) و عبدیزرین و همکاران (۱۳۸۹) نشان داده است که هویت اطلاعاتی بالاتر با تسلط بر محیط، روابط مثبت با دیگران، هدفمندی در زندگی، رشد شخصی و خودمختاری رابطه مثبت دارد و رابطه سبک هویت سردرگم- اجتنابی با این ابعاد منفی است (تنهایرشوانلو، کرامتی و سعادتی شامیر، ۱۳۹۱).
برزونسکی (۲۰۰۵) معتقد است افراد با سبک هویت اطلاعاتی ، مهارتهای مدیریت زندگی را میشناسند، در برابر افرادی با دیدگاه ها و سلیقههای متفاوت، گشوده و پذیرا هستند و شکیبایی از خود نشان می دهند و در نتیجه روابط صمیمانه بیشتری را شکل می دهند. آنها از استقلال عاطفی برخوردارند و کمتر در جستجوی تأیید دیگران هستند و نسبت به خود اطمینان دارند و در نتیجه به راحتی می توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند و بدون آنکه استقلال و خودمختاری خود را از دست بدهند، از حمایت عاطفی آنها برخوردار شوند. افراد با سبک هویت هنجاری نمرات کمتری در روابط بین فردی، نسبت به سبک اطلاعاتی کسب می کنند و آنها در نمرات خودمختاری عاطفی و شکیبایی در برابر دیگران به صورت معناداری پایینتر هستند. همچنین برزونسکی (۲۰۰۵) بر این باور است که افراد با سبک هویت سردرگم- اجتنابی با مشکلاتی برای تشکیل روابط دوستی و حفظ شبکهای از حمایتهای اجتماعی روبهرو هستند. آن ها روابط ضعیفی را با همسالان برقرار می کنند و روابط اجتماعی سطح پایینی از نظر صمیمیت، گشودگی، شکیبایی و اعتماد دارند. این افراد هنگام ورود به دانشگاه، به دلیل ضعف در برقراری و نگهداری شبکههای حمایت اجتماعی و فقدان صمیمیت، انعطاف پذیری و اعتماد به دیگران مشکلات اجتماعی و تحصیلی زیادی را تجربه میکنند.
حجازی و فرتاش (۱۳۸۵) در پژوهش خود به بررسی رابطه سبکهای هویت و تعهد هویت با کیفیت دوستی پرداخته و به این نتیجه رسیدند که سبک هویت اطلاعاتی سه مؤلفه کیفیت دوستی (صمیمیت و افشای خود، وفاداری و اعتماد و تقابل) را به صورت معناداری پیش بینی می کند ولی سبک هویت هنجاری و هویت سردرگم- اجتنابی فاقد قدرت پیش بینی مؤلفه های کیفیت دوستی می باشند.
نتایج پژوهش، شمسایی، نیکخواه و جدیدی (۱۳۸۵) در زمینه نقش احساس هویت و هوش هیجانی در رضایت زناشویی نشان داد که میزان هویت مردان وزنانی که دارای رضایت زناشویی هستند بیشتر از میزان هویت مردان وزنانی است که رضایت زناشویی ندارند و بیان نمودند که فردی که با هویت پایین وارد زندگی مشترک می شود احتمالا با بدبینی و عدم اعتماد بیشتری با همسر خود، رابطه بین فردی و عاطفی برقرار می کند.
در پژوهش دانشپور و غنایی، شکری، زینآبادی (۱۳۸۶) که به بررسی تفاوت های جنسی در صمیمیت اجتماعی و نقش سبک های هویت پرداخته شده است این نتیجه به دست آمده است که سبک های هویت اطلاعاتی و هنجاری به طور معنیداری صمیمیت اجتماعی را پیش بینی کرده اند.
۲-۲-۳- تفاوت های جنسیتی و صمیمیت:
وجود تفاوتهای جنسیتی در ایجاد روابط صمیمانه، یکی از موضوعات مهم در پژوهش خانواده است، که مطالعه در مورد آن در کیفیت این ارتباطات موثرند. این نکته که آیا زنان در روابط نزدیک خود صمیمیتر اند یا مردان، موضوعی بسیار پیچیده است، که پاسخی مشخص برای آن وجود ندارد و یافته های مطالعات مختلف نیز نتایجی متناقض را در مورد آن گزارش داده اند. اگرچه همه مطالعات، تفاوتهای جنسیتی را در صمیمیت گزارش ندادهاند، به نظر میرسد زنان و مردان در زندگی خانوادگی، روابط صمیمانه را به گونه متفاوت تجربه می کنند (اسپاتز، پرسکات و کندلر[۱۰۸]، ۲۰۰۶).
مرور برخی مطالعات مربوط به تفاوتهای جنسیتی در روابط صمیمانه نشان می دهد که رتبه های صمیمیت زنان در مقایسه با مردان بالاتر است و در برخی دیگر از آنها نیز گزارش می شود که مردان فقط در دوستیهای بسیار نزدیک می توانند مانند زنان صمیمانه عمل کنند (رایت[۱۰۹]، ۱۹۸۲). برخی پژوهشگران معتقداند که زنان صرفا به این دلیل صمیمانهتر عمل می کنند که صمیمیت به شیوهای زنانه و جهت دار مفهوم سازی و اندازه گیری شده است و اگر در تعریف صمیمیت، اشتراک و نزدیکی در فعالیتهای اجتماعی نیز گنجانده شود، مردان نیز به اندازه زنان صمیمیت نشان می دهند (راولینز[۱۱۰]، ۱۹۹۳؛ به نقل از خمسه و حسینیان، ۱۳۸۷).
